บทที่ 4: มันอาจเป็นเรื่องบังเอิญเช่นนี้หรือไม่?

เด็กหญิงตัวน้อยจ้องมองชาร์ลอตต์ด้วยดวงตากลมโตโดยไม่กะพริบ

มือน้อยๆ ของเธอกำชุดของชาร์ลอตต์ไว้แน่น ราวกับกลัวว่าชาร์ลอตต์จะเดินหนีไป

ดูเหมือนหนูน้อยจะชอบชาร์ลอตต์เอามากๆ

เมื่อชาร์ลอตต์สบเข้ากับแววตาอันแน่วแน่ของเด็กหญิง ความรู้สึกจุกแน่นประหลาดก็แล่นริ้วขึ้นมาในอก เธอมองดูเด็กน้อยด้วยความสับสนว่าเหตุใดตนจึงรู้สึกเช่นนี้ ชาร์ลอตต์พยายามข่มอารมณ์ที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมา เธอย่อตัวลงแล้วอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พาเด็กหญิงขึ้นไปนั่งบนรถ

เธอเอ่ยขึ้นว่า "เอวา เราจะไปโรงพยาบาลกัน"

เธอคิดในใจว่า 'เด็กๆ นั้นบอบบาง พาไปตรวจดูอาการหน่อยน่าจะดีกว่า'

เด็กหญิงตัวน้อยไม่ได้พูดอะไร แต่มือทั้งสองข้างกลับโอบกอดคอของชาร์ลอตต์เอาไว้แน่น ใบหน้าเล็กๆ ซุกแนบเข้ากับพวงแก้มของเธอ

ประกายแห่งรอยยิ้มพาดผ่านดวงตาของชาร์ลอตต์ชั่วครู่ ขณะที่เธอลูบหลังเด็กหญิงเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

ชาร์ลอตต์เอ่ยว่า "คนเก่ง ไม่เป็นไรนะคะ ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวหนูไปโรงพยาบาลกับน้านะคะ"

เด็กหญิงยังคงไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ทว่าร่างกายของเธอก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง

เมื่อสัมผัสได้ว่าเด็กน้อยสงบลงแล้ว ชาร์ลอตต์จึงคลายอ้อมกอด จับให้นั่งลงบนตัก และส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยนพร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "คนเก่ง หนูชื่ออะไรคะ น้าติดต่อคุณพ่อคุณแม่ของหนูได้ไหมเอ่ย"

เด็กหญิงอ้าปากแต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา น้ำตาแห่งความอึดอัดใจเอ่อคลอรื้นขึ้นมาในดวงตา

เมื่อเห็นดังนั้น ชาร์ลอตต์จึงรีบปลอบโยนและให้กำลังใจอย่างใจเย็น "ไม่เป็นไรนะคะ ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ พูดก็ได้ค่ะ"

เด็กหญิงมองหน้าชาร์ลอตต์ นิ่งเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายในที่สุด

เธอพยายามเปล่งเสียงอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบายิ่งกว่าเสียงกระซิบ "เอ็ม... เอ็มม่า..." เสียงนั้นเบาหวิวราวกับว่าเธอไม่ได้พูดจามาเนิ่นนาน จนชาร์ลอตต์แทบจะจับใจความไม่ได้

ด้วยสัญชาตญาณและพื้นฐานความรู้ทางการแพทย์ ชาร์ลอตต์จึงประเมินอาการของเอ็มม่าในเบื้องต้น

เธอสันนิษฐานว่าเด็กคนนี้น่าจะมีภาวะออทิสติก แม้จะยังไม่แน่ใจว่าเป็นมาแต่กำเนิดหรือเพิ่งเกิดขึ้นในภายหลังก็ตาม

โนอาห์และแอนดี้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เฝ้ามองเอ็มม่าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทั้งคู่ต่างรู้สึกผูกพันและคุ้นเคยกับเด็กหญิงอย่างน่าประหลาด

โนอาห์มองเอ็มม่าพลางส่งเสียงเชียร์ "สวัสดี เราชื่อโนอาห์นะ แล้วเธอชื่ออะไรเหรอ" สิ้นเสียงของเด็กชาย ในที่สุดสายตาของเอ็มม่าก็ละจากชาร์ลอตต์แล้วหันไปมองโนอาห์

ดูเหมือนว่าเธอจะชอบโนอาห์เช่นกัน เด็กหญิงพยายามเปล่งเสียงอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเธอดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยขณะทวนคำ "เอ็มม่า"

คราวนี้ชาร์ลอตต์เตรียมพร้อมอยู่แล้ว เธอจึงโน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อฟังสิ่งที่เอ็มม่าพูด

ในที่สุดชาร์ลอตต์ก็จับใจความได้ว่าเด็กหญิงชื่อเอ็มม่า

โนอาห์ลูบผมของเอ็มม่าเบาๆ ทำทีเป็นผู้ใหญ่เกินตัวก่อนจะเอ่ยชม "เก่งมาก!"

ฝั่งแอนดี้เองก็ยอมน้อยหน้าไม่ได้ เขายื่นมือออกไปหาเอ็มม่า เผยให้เห็นลูกอมเม็ดหนึ่งบนฝ่ามือ

เด็กชายส่งยิ้มหวานให้เอ็มม่า "อะนี่ ให้เธอ มันหวานอร่อยมากเลยนะ"

เอ็มม่ามองโนอาห์สลับกับแอนดี้ ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือออกไปรับลูกอมมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แล้วกำไว้ในมือแน่น

จากนั้นราวกับเกิดอาการขวยเขิน เธอจึงซุกใบหน้ากลับเข้าไปในอ้อมอกของชาร์ลอตต์พลางคิดในใจว่า ช่างนุ่มนวลและอบอุ่นเหลือเกิน... คุณแม่ของฉันก็คงจะเป็นแบบนี้เหมือนกัน

ชาร์ลอตต์คลี่ยิ้ม ลูบผมของเอ็มม่าอย่างเบามือ แล้วเอ่ยถามอีกครั้ง "เอ็มม่าคะ คุณพ่อคุณแม่ของหนูอยู่ไหนเอ่ย ท่านรู้ไหมคะว่าหนูออกมาข้างนอก น้าติดต่อพวกท่านให้ได้ไหมคะ"

หลังจากนิ่งเงียบไปพักใหญ่ เสียงอู้อี้ของเอ็มม่าก็ดังลอดออกมา "คุณพ่อ ไปทำงาน คุณแม่... ไม่อยู่แล้ว"

บรรยากาศภายในรถตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกคนต่างได้ยินสิ่งที่เอ็มม่าพูด โนอาห์และแอนดี้หันมาสบตากัน ก่อนที่เด็กชายทั้งสองจะเอื้อมมือไปกุมมือของเอ็มม่าเอาไว้คนละข้างอย่างอ่อนโยน

เอ็มม่าไม่ได้ขัดขืน เธอจับมือพวกเขาตอบเบาๆ

ชาร์ลอตต์และเอวาทั้งคู่มองเอ็มม่าด้วยความเอ็นดู และชาร์ลอตต์ก็เลือกที่จะไม่คาดคั้นอะไรเพิ่มเติม

สายตาของเธอทอดมองไปยังโนอาห์และแอนดี้อย่างครุ่นคิด

เมื่อมีโนอาห์และแอนดี้อยู่ด้วย เอ็มม่าก็ผ่อนคลายลงมาก และคอยเล่นกับพวกเขาอยู่เป็นระยะ

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงโรงพยาบาล

หลังจากตรวจร่างกายอย่างละเอียด หมอก็สั่งยาและบอกให้ชาร์ลอตต์ไปชำระเงิน

ชาร์ลอตต์พยักหน้า ถือใบสั่งยาไว้ แล้วฝากฝังเด็กๆ ไว้กับเอวา

แต่โนอาห์กับแอนดี้ดึงดันที่จะตามชาร์ลอตต์ไป

ชาร์ลอตต์รู้สึกจนใจ จึงต้องพาพวกเขาสองคนไปด้วย ในขณะเดียวกัน เอ็มม่าก็มองเธอด้วยสายตาเว้าวอน มือเล็กๆ กำชายกระโปรงของชาร์ลอตต์ไว้แน่น

ชาร์ลอตต์ลังเล แต่ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจว่าการพาเอ็มม่าไปด้วยคงไม่ปลอดภัยนัก เธอโน้มตัวลงและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เอ็มม่า น้าไปจ่ายเงินแป๊บเดียวเดี๋ยวมานะ เป็นเด็กดีรออยู่ตรงนี้นะคะ?"

เอ็มม่ายื้ออยู่พักหนึ่ง แต่ในที่สุดก็ยอมปล่อยมือ

เมื่อเห็นดังนั้น ชาร์ลอตต์ก็ยิ้มและพูดว่า "เด็กดี"

ในขณะเดียวกัน ลูกน้องของเจมส์ก็สืบหาร่องรอยจนรู้ที่อยู่ของเอ็มม่าอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ได้รับข่าว เจมส์ก็รีบรุดมาที่โรงพยาบาล เมื่อเห็นว่าเอ็มม่าปลอดภัยดี เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและอุ้มเธอขึ้นมา

ทว่าเอ็มม่ากลับดิ้นรน ไม่ยอมไปกับเขา เจมส์จึงเกลี้ยกล่อมเสียงนุ่ม "เอ็มม่า เป็นเด็กดีสิลูก ไม่อย่างนั้นคราวหน้าพ่ออาจจะต้องขังลูกไว้นะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เอวาก็รู้สึกไม่ถูกชะตากับเจมส์ขึ้นมาทันที เธอพุ่งตัวเข้าไปขวางและพูดเสียงห้วน "คุณเป็นใคร? คืนเอ็มม่ามาให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ"

เจมส์ยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าเอวา เดือดดาลเมื่อนึกถึงตอนที่เกือบจะต้องสูญเสียเอ็มม่าไป นัยน์ตาของเขาเย็นเยียบแฝงความกังวลอย่างล้นเหลือขณะจ้องเอวาเขม็ง "เอ็มม่าเป็นลูกสาวผม คุณนั่นแหละคิดจะทำอะไร?"

เอวามองเขาอย่างแคลงใจและแค่นหัวเราะ "แค่คุณพูดลอยๆ เนี่ยนะ? มองไม่ออกหรือไงว่าเอ็มม่าไม่อยากไปกับคุณ? ฉันว่าคุณเป็นแก๊งลักพาตัวเด็กมากกว่า!"

เจมส์หัวเราะออกมาด้วยความโกรธจัด นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าเรียกเขาว่าโจรลักพาตัว

"คุณเป็นคนแรกเลยนะที่กล้าพุ่งเป้ามาที่ลูกสาวผม ผมไม่สนหรอกนะว่าคุณพาตัวเธอมาได้ยังไง แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ผมจะทำให้คุณรู้สึกว่าอยู่สู้ตายเสียยังดีกว่า ถ้าลูกสาวผมผมร่วงสักเส้น ผมจะโกนหัวคุณให้ล้าน ถ้าเธอมีแผลถลอกแม้แต่นิดเดียว ผมจะสับแขนขาคุณทิ้งซะ" น้ำเสียงของเขาเหี้ยมเกรียม สายตาที่จ้องมองเอวาราวกับกำลังมองดูศพ เอวาทั้งโกรธทั้งกลัวจนยืนตัวแข็งทื่อ พูดอะไรไม่ออก

ในเวลานั้น ชาร์ลอตต์กลับมาจากการจ่ายเงินและสังเกตเห็นว่าผู้คนกำลังมุงดูอะไรบางอย่างไปในทิศทางเดียวกัน

หลังจากลองสอบถามดู เธอจึงรู้ว่ามีเหตุทะเลาะวิวาทเกิดขึ้น วินาทีต่อมา เธอได้ยินเสียงของเจมส์ — และชะงักฝีเท้าไปในทันที

ลูกสาวของเจมส์หายตัวไปงั้นเหรอ?

ชาร์ลอตต์ประหลาดใจไปชั่วขณะ แต่ก็รีบปัดความคิดนั้นทิ้งไป

เธอพยายามทำตัวให้กลมกลืน พาโนอาห์และแอนดี้เดินเลียบกำแพงและเลี่ยงไปใช้เส้นทางอื่นอย่างระมัดระวัง

เธอจึงไม่ทันเห็นว่าเจมส์กำลังอุ้มเอ็มม่าอยู่

พอกลับมาที่ห้องพักในโรงพยาบาล เอวาก็ฟึดฟัด สบถด่าเจมส์พึมพำ "ผู้ชายเฮงซวยเอ๊ย ถ้าห่วงลูกสาวขนาดนั้นแล้วปล่อยให้หลงทางได้ยังไง? แล้วยังมีหน้ามาขู่ฉันอีก? คิดว่านี่มันยุคโบราณหรือไง นึกว่าตัวเองเป็นฮ่องเต้มาจากไหนฮะ?"

เมื่อสังเกตเห็นว่าเอวาโกรธจัดขนาดไหน ชาร์ลอตต์ก็นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ฉับพลัน หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก

มันจะเป็นเรื่องบังเอิญขนาดนั้นเชียวหรือ?